Os llamas

Lingua e sociedade

2005-06-03T01:08:00.000-07:00

LINGUA E SOCIEDADE
Ames, Brión e Rois promocionan o galego nos bares
[02/06/2005 12:11] Os concellos de Ames, Brión e Rois presentaron unha campaña de normalización dirixida a estender a presenza e o uso do galego nos estabelecementos hostaleiros dos seus concellos. A acción, que levará por lema 'O galego, o mellor dos ingredientes', incluirá dende cartas e materiais para os bares e restaurantes ata anuncios dos locais colaboradores nos medios de comunicación. Máis noticias en Galego.org. Esta noticia collémola en Vieiros.com.

A mascota de 3ºC

2005-05-27T01:10:00.000-07:00

Trátase dun ovni. Non sabemos cal é a súa procedencia. Estaba incrustado nunha parede do instituto. Decidimos quedárnos con el para que tivera descendencia. Saíunos mal a xogada, a día de hoxe esta máis teso ca un gharabullo, pero temos esperanza de que sobreviva gracias ó elixir de sechu. Non lle demos de comer porque non se queixou. Temos organizado xa un enterro por todo o alto, aínda non morreu pero aínda que non morra ímolo enterrar igual. A día de hoxe esta camuflado no caixón da mesa do prefesor. Prégase a vosa asistencia O LUNS AS 3:30 NOS BAIXOS DO IES MARCO DO CAMBALLÓN.

Debuxos de rapaces que non teñen que facer

2005-05-20T01:32:00.000-07:00

Isto collémolo na revista dixital de: Camballón.com

R

2005-05-18T04:20:00.000-07:00

"¿Que dicir de R? Non é como Timofonica, pero andalle a rente. O outro día sufrín dous pequenos cortes de conexión, e durante a semana pasada algún máis. Eu, como estaba hata os collóns chameinos polo menos 5 veces. Todo OK. ¿Pero en qué barco andamos, john? Ó final o súper técnico co que falei por teléfono envioume en persoa un técnico que mideo os valores da entrada do sinal. Todo OK... Eu dos nervios porque ainda enriba de ter que virlles abrir as 9 e media que me apareceran 15 minutos despois tocoume os collóns, e iso que non teño."
Texto tirado de http://tomapolocu.blogspot.com/

Os 14 mandamentos de Dios ke te crew

2005-05-10T01:53:00.000-07:00

Xénese (*)

1. Nun principio creou Deus a música e o baile.

2. Agora ben, resultaba que a música se atopaba sen forma e deserta e había escuridade sobre a superficie da profundidade das ondas; e a forza activa do baile movíase dun lado a outro sobre a superficie das rúas.

3.Deus otorgoulle a un discípulo seu o poder de mixturar os ritmos e os sons cas súas mans.

4. Entón, Deus entregoulle ó seu discípulo a Santísima Mesa, os Santos Platos e os Divinos Samples, e pasou a chamarlle San Dj.

5. E Deus procedeu a dicir: "Chegue a haber Hip Hop". Entón, chegou a haber Hip Hop.

6. Despois diso, Deus viu que o Hip Hop era bó, e efectuou Deus unha división dentro do Hip Hop.

7. Deus comezou a chamar á música Rap, pero ó baile chamouno Break. E chegou a haber Graffiti e chegou a haber Beat Box, un día primeiro.

8. E Deus pasou a dicir: "Chegue a haber unha expansión"; e houbo unha expansión. Dende o subterráneo ata a superficie, comezando polas cidades e chegando a tódolos rincóns da terra.

9. Deus estaba satisfeito, pero pasado un longo tempo, a ideoloxía do Hip Hop foi malinterpretada pola xente, facendo que un movemento creado para unir, cumplira a función contraria entre os seus membros: separalos entre si.

10. O Hip Hop estaba convertíndose nunha competición, incluso nun enfrontamento agresivo e as veces violento entre crews e entre os seus respectivos integrantes.

11. Isto fixo que a ira medrara en Deus dun xeito tal que o levou a crear unha Crew no seu nome, co obxectivo de predicar a verdadeira doctrina da súa creación.

12. Catro foron os elexidos para formar a Crew, enviados por Deus a un recóndito pobo perdido nunha lonxana terra chamada nalgún tempo Gallaecia.

13. Ó Irmán JamásPuah, ó Irmán Sokram, ó Irmán Mou e ó Irmán García foronselles entregados Os Santos Micros. Pisaron chan na terra dun pobo chamado Ordes e dende alí estenderon a palabra de Deus en forma de Rap, Graffiti, Break e Beat Box.

14. Nacera a "Dios Ke Te Crew".

manifesto

2005-05-09T07:09:00.000-07:00

Pon un bico na lingua
o teu bico no bicarelo
do bico da lingua
e, sempre, con ela, bica.
Mil primaveras máis para
o galego
bicos 1000 na miña, túa,
súa, nosa lingua.
Do teu -yo- ao meu -eu-
que estoure un bico e que Galiza esperte.
Que esperte de Fonmiñá a Cabo Vilán.
Óiase, á fin,
o bocexo da Galiza subversiva
petrificada de séculos.
Os rumorosos non din
nada de nada
mais si temos castiñeiros
de mil anos que resisten
e especies foráneas achantadas
na terra
que rosman en galego
e reclaman futuro.
Levantemos como estandarte
a bandeira da imaxinación
na que collemos todos/as,
os/as que non naceron e
os/as que están,
os/as que han de vir e
os/as que tiveron que marchar
todos, desde aquí, acollidos, no mundo,
desde aquí, en galego, no mundo.

Desde aquí, mentres oímos de lonxe o ruído da choiva
e bailamos hip-hop na pista dun pub,
mentres calamos cun amable descoñecido
que encaixa no noso soño,
mentres miramos como o camareiro
lle serve unha copa á rapaza máis ghuai...
quizais siga chovendo.
Desde aquí, mentres respiramos esta música,
agora pesada e monótona,
mentres do curruncho máis escuro
a fermosura desa parella nos reclama,
mentres atrapamos un chisco de ollo
previamente imaxinado,
e xa somos paspáns namorados...
quizais non cese de chover.
Desde aquí, mentres fisgamos
no bolso da amiga,
mentres ensaiamos a retardada fuga,
mentres nos queiman cun cigarro e
só podemos ver a lúa sen as estrelas,
quizais non pare xamais de chover.

Porque oídeo, nós somos:
Unha prole de lucecús que alumean os buracos negros de Galiza.
Un exército de corazóns preñados de utopía que freará a colonización da escuridade.
Choiva maina que rega a nosa cultura milenaria.
Humus patrio que garante a súa fertilidade.
Elixir que todo o cura.
Un si agudo no inestable pentagrama que esnaquizará espellismos.
Lóstrego súbito que fará borralla da pel de cacique.
Porque con respecto aos pesimistas nós somos optimistas,
e, aínda que non venda,

Comprendemos que
quizais para atraer a turistas
sexa preciso falar

Pero nós preferimos as cousas núas,
sentar á mesa ós nosos mitos,
e despois, entre nós, leriar:
pode que Murguía fose mullerengo,
que Rosalía soñase coa sombra de Aguirre,
que Otero aprobase todos os alumnos,
E Pondal... Pondal quizais non casase por manter a pensión.
E con respecto aos novos,
preferimos o silencio xusto dalgúns/unhas
que a cantarela doutros.

Así pois, luza ou non o Sol,
sabédeo, seguiremos adiante.

na palabra inarticulada dos proscritos da linguaxe
no trémulo beixo da condición de amante
na ollada terrosa da nai sen froito
no arrecendo da uz e do xurelo
no andén da estación e no cumio do outeiro
na fonte da praza e na corredoira das vacas
no visible do invisible e no invisible máis visible
que esquiva a nosa,vosa descuberta
porque o galego é a voz das palabras que nos silencian
Cómprenos a lingua para sermos luz nesta EUROPA caduca.

Que aniñe a nosa verdade no vento
e paira no Parlamento.

Lorenzo Varela

2005-05-09T06:55:00.000-07:00

Lorenzo Varela (A Habana, 1917 – Madrid, 1978), poeta e crítico de arte, pertence á xeración de 1936, tanto pola súa obra como polas circunstancias que o obrigaron a exiliarse. Afiliado ao Partido Comunista e alistado no exército republicano, logo de se exiliar, Lorenzo Varela entrou en contacto con Luís Seoane e Rafael Dieste, publicando a maior parte da súa obra poética (os poemarios, Catro poemas para catro gravados e Lonxe) e participando en diversas actividades culturais. En 1976 retornou a Galicia e, finalmente, asentouse en Madrid, onde morrería dous anos máis tarde. Durante o ano 2005 é homenaxeado co Día das Letras Galegas.

Anécdotas da excursión

2005-05-06T01:03:00.000-07:00

Estaba o tempo revolto, o destino agardaba por nós e nós por el. Entón collemos o autobús e arrancamos rumbo a Lugo.
Chegamos a Lugo, Sechu vixiábanos, pero mentras facìa a do "indio" (suponse que bailaba) aproveitamos para botar gasoil. Por culpa dun chivatazo pilláronnos, supoñemos que fora un simple ou dous. Quixéronnos levar para a casa pero non tiveron ...
Tiñamos fame, e non tiñamos ganas de aguantar a Sechu, entonces a opción máis adecuada pareceunos ir comer o churrasco. Xuntamos unha tropa de ignorantes para que nos pagaran o churrasco. Chegamos tarde e algo deteriorados.
Fumos ás médulas metíamosnos por buratos de toupas. Andivemos "buuuu", toda a tarde.
O mellor de todo foi a noite. Arrancamos para un "puf". Sechu tivo a gran idea de non darnos cubalibres en tonces decidimos enchernos a chupitos, e carallo se non nos enchemos. deixamos o "puf" nas astillas e medio sueldo do mes. Os profes empezaban a bailar de unha maneira moi rara e nos tiñamos medo entón decidimos marchar e seguir a festa no albergue. Anxo levou a pasear unhos cuantos, era un non parar.
A de plástica estaba graciosísima e Eva desaparecida.
Sechu tiña sono e nos ganas de estudiar o tema, marchou. Puñemosnos a chapar e empezamos a derreter. Á maña déronnos as notas estabamos todos aprobados menos un par deles. Andivemos toda a mañá polo medio dos toxos, sentíamosnos coma na casa. Anxo parecía que viña da guerra civil.
Despois de comer, Anxo levounos a súa toupeira a facer o indio. E como xa non quedaba un peso achantamos para a casa.

Correlingua

2005-05-06T00:16:00.000-07:00

Aí vai unha foto:

Ollo, estes non somos nós... Son feos como croios.

A excursión

2005-04-26T01:54:00.000-07:00

Aí vai unha foto de Dios ke te crew...

as facetas dos llamas

2005-04-25T06:58:00.000-07:00

compoñentes

2005-04-22T01:31:00.000-07:00

Fran, Oscar, Salva, Mazas, Xuli, Carames, Bomba, Alvaro, Miniyo, Senin, Pamelo, Pablo, Xanci, Necora, Maiquel, Krilin, Fedello, Mario...

Os zumbados do palco

2005-04-22T00:28:00.000-07:00

Ola, aquí estamos os zumbados do palco, un saúdo desde o noso blog, a ver se nos vemos por aquí, e seghimos en contacto. Prometemos emocións fortes... Picamos roda!